Podsumuj artykuł z AI
W przedszkolu „Pod Klonowym Listkiem” wspólny mianownik znalazły codzienna nauka angielskiego i wsparcie dla dzieci ze specjalnymi potrzebami. Jak to często z placówkami prywatnymi bywa, tak i to dwujęzyczne przedszkole powstało z potrzeby jego założycielki. Gdy pochodząca z Kanady Zoila Gaulin-Dembek kilkanaście lat temu chciała posłać do przedszkola swojego syna, w podtoruńskich Łysomicach nie było żadnej placówki. Dziś miejscowość jest sypialnią Torunia, a w okolicy funkcjonuje przedszkole samorządowe. Mimo to „Pod Klonowym Listkiem” chętnych nie brakuje – przedszkole prowadzi listę rezerwową.
Dyrektorka placówki Zoila Gaulin-Dembek wraz ze swoją zastępczynią, Joanną Sobań. opowiedziały nam o drodze od piętnastu dzieci w małym punkcie przedszkolnym do przedszkola na ponad 100 dzieci oraz o tym, jak LiveKid zastąpił dziennik elektroniczny zbudowany dla szkoły, zapychającą się skrzynkę mailową i ręczne liczenie wpłat.
Klonowy listek z Kanady
Zoila: Nazwa naszego przedszkola nawiązuje oczywiście do mojego kraju pochodzenia, czyli Kanady. Do Torunia przyjechałam na staż po studiach. Tu poznałam męża, z którym ostatecznie zdecydowaliśmy się zamieszkać w Polsce.
Pomysł na otwarcie własnej placówki pojawił się, kiedy chciałam wysłać swojego syna do przedszkola, a w naszej miejscowości po prostu go nie było. To był rok 2009 i placówki prywatne nie były jeszcze tak popularne. W rozpoczęciu działalności pomógł mi kolega, który zajmował się projektami unijnymi.
Zaczynaliśmy od małego punktu przedszkolnego przy moim prywatnym domu i piętnaściorga dzieci. Dziś, siedemnaście lat później, mamy dwa skrzydła budynku, a pod opieką 30-osobowej kadry jest ponad 100 dzieci.
Bliskość i granice
Zoila: Od początku chciałam, żeby przedszkole było dwujęzyczne. Angielski towarzyszy dzieciom każdego dnia, nie tylko na formalnych zajęciach. Nasza anglistka jest równocześnie nauczycielem w placówce, dlatego może z dziećmi praktycznie przez cały dzień – podczas zajęć, na dworze czy podczas zabawy swobodnej.
Joanna: Myślę, że tym, co nas wyróżnia poza dwujęzycznością, jest to, że my po prostu kochamy to, co robimy. Do wszystkich dzieci podchodzimy jak do naszych własnych, bez nadinterpretowania przepisów.
Budujemy z nimi bliskość, ale równocześnie stawiamy im granice. To sprawia, że dzieci czują się u nas kochane, ale i bezpieczne.
Ten sam duch trzyma nasz zespół razem. Pomimo że pracuje u nas trzydzieści kobiet, staramy się od razu gasić nieporozumienia, wzajemnie się szanować i wspierać. Po prostu dbamy o siebie nawzajem. Myślę, że dzięki temu udało nam się zbudować stały, godny zaufania zespół.
Terapia i wsparcie na co dzień
Zoila: Fizjoterapia, logopedia, wsparcie oligofrenopedagoga i wczesne wspomaganie rozwoju – to wszystko dzieje się u nas na miejscu, w zwykłych grupach, nie w osobnych oddziałach.
Jesteśmy otwarci na dzieci z różnymi trudnościami i orzeczeniami – nie potrzebujemy do tego statusu przedszkola integracyjnego.
Joanna: Stoi za tym spory zespół: na cały etat pracuje u nas dwadzieścia pięć osób, do tego trzech fizjoterapeutów, psycholog, oligofrenopedagog i dogoterapeuta. Jeśli w grupie jest dziecko z orzeczeniem, w sali zawsze jest dwoje dorosłych, żeby zapewnić odpowiednie wsparcie.
Dziennik dla szkoły to za mało
Zoila: Przez kilka lat korzystałyśmy z systemu, który ograniczał się jednak do dziennika elektronicznego. W dodatku bardziej dostosowanego do realiów szkolnych. Tym co zadecydowało o zmianie systemu było zmęczenie procesem rozliczeń i pilnowania wpłat od rodziców.
Joanna: Do tego komunikacja z rodzicami była mocno rozproszona: korzystałyśmy ze służbowych adresów mailowych, ale z czasem wiadomości zaczęły masowo wpadać do spamu.
Chciałyśmy mieć wszystko w jednym miejscu i po prostu ułatwić sobie zarządzanie przedszkolem.
Zdecydowałyśmy się na wprowadzenie LiveKid w maju, ale wdrażałyśmy aplikację na spokojnie, stopniowo – zaczęliśmy od komunikacji z rodzicami, a skończyliśmy na dzienniku elektronicznym, który włączyłyśmy od nowego roku szkolnego.
Pełna kontrola i wygoda
Joanna: To, co najbardziej mnie ucieszyło, to zliczanie godzin w dziennikach specjalistycznych – zarówno specjalistów, jak i dzieci, bo widzimy, ile mają zrealizowanych godzin z orzeczenia.
Do tego aplikacja pilnuje realizacji podstawy programowej: wcześniej robiłyśmy takie sprawozdanie dwa razy w semestrze, teraz codziennie zaznaczamy, jakie obszary realizujemy, i to jest naprawdę fajne.
Wpisy do dziennika też są prostsze – da się je zrobić szybko z telefonu, a nie tylko z komputera jak w poprzedniej aplikacji.
Podoba mi się też galeria. Kiedyś umieszczaliśmy zdjęcia na stronie internetową, teraz widzą je tylko rodzice, a nauczyciel może wrzucić je prosto ze swojego telefonu, bez dodatkowego logowania i czekania. To też też kwestia bezpieczeństwa – nikt z zewnątrz nie ma dostępu do naszego planu miesięcznego ani do zdjęć.
A rozliczenia? Niebo a ziemia! Jeden klik i wszyscy rodzice są rozliczeni na koniec miesiąca. Wcześniej trzeba było wysyłać maila do każdego po kolei, co zajmowało mnóstwo czasu i czasem prowadziło do pomyłek.
Dzieci. Cała reszta bywa męcząca
Sprawy administracyjne, rodzice, inni dorośli bywają męczący – dzieci nie. Choć prowadzimy to przedszkole od kilkunastu lat i rzeczywistość wokół nas mocno się zmienia, udało nam się nie wypalić w tym, co robimy. Nie szukamy poklasku ani wielkich pieniędzy. Wkładamy w tę pracę całe serce i codzienne patrzenie, jak „nasze dzieci” się rozwijają daje nam ogromną radość i satysfakcję.




